Kendi Yokluğuna Yenilmek

Bugün bir korku çöktü içime.

Karın boşluğuma usulca sızıyor.

Tarlaların yalaklarına, kanallardan yürüyen su gibi.

Sessiz.

Ama durdurulamıyor.

İçim, ait olmadığı bir sahiplenmenin yükünü istiyor.

Belki ilk kez, sevgilim...

Sen gidersen

ve bir daha adını bile duyamazsam diye korkuyorum.

İki ahmağız seninle.

Sen, beni benzetmelerine sığdıracak kadar sahiplendin.

Ben, suskunluğumu bile sana emanet ettim.

Ten yalnızca bir ihtiyaç değildir.

Asıl yangın, insanın en tenha yerine düşer.

Şimdi söyle...

İçindeki nehirler yeter mi,

ateşe verdiğin bozkırı söndürmeye?

Ben dağlara mı dönmek istiyorum gerçekten?

Sen çağırırken,

Denizin tuzunu bahane ettim.

Oysa korktuğum deniz değildi.

Kıyıya varınca değişecek olan bendim.

Biz bir Kuzey Ege akşamına yaslansak,

Çok mu ağır gelirdi ömür?

Kurduğum düşleri dallarına assam,

Hangi sonbahar koparabilirdi onları?

Babam,

"Güzün tadı olmaz." derdi.

"Yediğin meyvenin de, kurduğun düşlerin de vakti vardır."

Ben secdeye vardığım gecelerde bile

İkimizin eksilen ömrünü düşündüm.

Belki birkaç mevsim geçer dedim.

Belki iki şiir temizler eşiğimde biriken tozu.

Bilemedim...

Ben toprağına cemre diye düşmüşüm.

Bu baharı iliklerimde yaşadım.

Eriğin tadını,

Çileğin kokusunu yıllar sonra yeniden hatırladım.

Kimse anlamadı.

Yüzüme kondurduğun küçük bir tebessüm,

Binlerce kilometrelik hasreti susturmaya yetti.

Bir selamınla göğünü kararttım

Bazen de kapıları yüzüne kapattığımı sandın.

Oysa anahtarını taşıdığın kapıda

Insan misafir olabilir mi, söyle sevgilim?

İçime ektiğin tohumları

Her şiirde sen biçiyorsun.

Kelimelerim göğsünde büyüyor.

İyi bak onlara.

Çünkü ben, sesimi çoktan bıraktım avuçlarına.

Sen gülerken,

Acıların terk edilmiş bir taşra köyü gibi

Kimseye boyun eğmeden yaşamayı seçiyor.

Görmüyorsun.

Ama ben hala,

Ellerinin yara tutmuş kıvrımlarını

Karanlıkta ezbere seviyorum.

Ve bil...

Gece soyunup çöktüğünde gözlerine,

Kelimelerimle sarıp uyutuyorum seni.

Ağustos 2026 Eylüle