İhtimallerin Cenazesi

Bizim hiç fotoğrafımız olmadı. Olsaydı belki bir gün bakıp ne kadar güzel yalan söylemişiz derdik.

Yazdığın şiirleri yok ettin. Ben kendimi. Herkes kendi çapında bir yangın çıkardı. İtfaiye bile gelmedi. Şimdi bazı şarkılar çalıyor. Sana ait olduklarını bilmiyorlar. Ben de söylemiyorum. Bir şarkıya bir insanın adını vermek, onu nüfusa kaydettirmekten daha tehlikeli.

Geçmiş bir zaman diliminde aynı şehirdeyiz. Belki bir kaldırımda ayak izlerimiz karıştı. Belki aynı kahvehanenin önünden geçtik. Sen hayatına devam ettin. Ben tesadüfleri meslek edindim.

Dışarısı soğuk. Kar yağsa iyi olur. Hiç değilse gökyüzü de bir şeyleri örtmeye çalışır. İçeride petekler suskun. Benimle aynı taraftalar. 

Sana soramadığım şeyler var. Cevaplarından korkmuyorum. Bir cevabın ardından senden geriye ne kalacağını düşünüyorum. Ya da benden. Bazen seni tanımak istiyorum. Bazen adını hiç öğrenmemiş olmayı. İkisi de aynı kapıya çıkıyor: İçimde bir yer sürekli sana açılıyor.

****

Şimdi içimde sana ayrılmış bir yer var. Kirası yok. Çıkış tarihi yok. Üstelik hiç gelmedin.

****

Kar yağsın istiyorum. Belki bir sabah uyanırım. Şehir bembeyaz. İçim ilk kez bu kadar kirli değil. Belki sen de geçersin bir yerden. Belki geçmezsin. Ben artık ihtimallerle konuşuyorum. İnsanlarla anlaşamıyorum çünkü.

Belki de sen, benim hiçbir zaman açılmayacak bir kapının kilidisin. Aynı şehirde, aynı gökyüzünün altında, birbirimize hiç değmeden geçip gideceğiz. İçimde ufalanan kelimelerin renginin değiştiğini ikimiz de biliyoruz.. 

Biz bir sakızın falında bile aynı yere bakmıyoruz seninle...

Kasım 2026 Eylüle