Geç İşittiğim Şarkı

Güneşi yağmur yüklü bulutlara yama yapmışlar bu şehirde.

Yaz, hangi mevsimin omzunda kaldı; unutmaya başlıyorum.

Bir yeşil çınarın gölgesine sığınıp

Ensemde serinliğin mühür bıraktığı günleri de...

Hafızam, su alan bir sandal gibi

Kıyıya değil, sana batıyor.

İnce belli bardağın yanına bıraktığım iki parça şeker,

Koca bir şehrin gürültüsünü bile içilebilir kılıyordu.

Şimdi kırık bir dişin kovuğuna sıkışmış

Ekmek kırıntıları kadar inatçı acılarla uğraşıyorum.

İnsan bazen bir lokmayı değil,

Boğazına düğümlenen yılları çiğniyormuş.

Mükemmel olmak istemedim hiçbir zaman.

Beni değiştiren, senin gözlerine sığma telaşıydı.

Kalabalığın ortasında bana bak diye

Kendimden eksilttim kendimi.

Sonra öğrendim...

İnsan, bir başkasının avucuna sığabilmek için

Omuzlarını küçültmemeliymiş.

Yüreğinin sesini susturduğu her gün,

Kendi mezarına bir avuç daha toprak atıyormuş.

Kalabalığın içinde görünmemek,

Meğer en büyük zenginlikmiş.

Çünkü en çok alkışlananlar değil,

En sessiz kalanlar taşıyormuş hakikati.

Ben bunu geç öğrendim.

Solgun bir pazarın kıyısına yanaştım bugün.

Yine sana yazarken buldum kendimi.

Sanki sonbahar,

Karşılaşma ihtimalimizi düşünmüş de

Takvimin yakasına asmış ilk sarı yaprağını.

İçimde sofrada bölünen ekmeğin kırıntıları kadar umut,

Çocukluğumun kokulu sakızları kadar kısa mutluluk...

Birazdan yağmur,

Cam kırıkları gibi dökülecek göğün alnından.

Ve mevsim,

Hiç kimseyi kayırmadan

Her şeyi olduğu haliyle bağrına basacak.

Sen hariç.

Çünkü sen,

İlk rüzgarda yön değiştiren duman gibiydin.

Ben kök salmayı seçtim,

Sen gölgeni bile benden sakındın.

Bir insan,

Sevdiğini yarım bırakmazdı.

Sen beni yarım bırakmadın sadece...

Bütün cümlelerimin yüklemini de alıp gittin.

Günaha bulaştığım bir gün öğrendim;

Ellerini köpük köpük sabunlasan da

Bazı kirler sudan utanmazmış.

Meğer bazı lekeler

Külle ovulmadan çıkmazmış insanın içinden.

O yüzden uzun zamandır

Uzaklara bakıyorum.

Yazın tam ortasındayız değil mi şimdi?

Çayın tavşan kanına döndüğü vakitlerde,

Yıllar önce bestelenmiş

Ama benim geç işittiğim şarkısın sen.

Ne garip...

İnsan bazen en çok,

En geç duyduğu şarkıya ağlıyormuş.

Bugünlerde daha çok sızıyorsun içime.

Çünkü zaman, yaraları iyileştirmiyor.

Sadece acının sesini kısıyor.

Ben de sustu geçti sanıyordum.

Meğer sessizlik,

Acının konuşmayı öğrendiği dilmiş.

Yollarıma bakıyorsun ya...

Eğer rüzgar hala saç tellerini usulca serinletebiliyorsa,

Avuçlarına konan uğur böceği

Hala çocukluğunu hatırlatabiliyorsa,

Hastane kokusunun ortasına bile

Mayıs kokan bir cümle sızabiliyorsa,

Bil ki...

Beklediğin şey zaman değildir; 

Beklediğin Güney Marmara kokusunu ciğerlerinden içine çekmendir.

Ben hala güneşe baktığımda

Bulutları değil,

Sana yetişememiş ışığımı görüyorum.

Sen ise...

Belki de ömrün boyunca

Bir çınarın gölgesinde oturduğunda,

Sebebini bilmeden enseni ürperten serinlikte

Benim eksikliğime rastlayacaksın...

Temmuz 2026 Eylüle

Sivas