Omuzlarındaki Dünya

Boş tabağa vurur akşamın gölgesi,

Ekmek kokusuna hasret bu duvar.

Gözlerinde büyür evladın sesi,

Sen sustukça içini bir yangın sarar.

Yükün ağır, omuzların bükük ama dik,

Ellerin nasırlı, cebin ise ayaz.

Geceye sığındın, ümidin kesik,

Kime ne anlatır bu sessiz niyaz?

Yetmedi ömrünü serdiğin yollar,

Aşınmadı kahır, bitmedi çile.

Bir lokma ekmeğe yetişmez kollar,

İsyanın sığmıyor ah ile dile.

Kader deyip geçmek kolay mı söyle?

Çocukların yüzüne bakamadın ya!

Yandın da tutuştun gizlice böyle,

Dünyanın yükünü çekemedin ya!