Eylül Kokan Bir Şiir

Mistik bir rakkase idi aşk, elemin arka penceresinden özleme dair gözlerinde sadece Eylül kokan bir şiire meylettiğim.

Ölgündü gün bir o kadar kasvetli

Gel gör ki yüreğin verdiği hüküm aşikâr:

Ne olursa olsun insan sevmeyi terk etmemeli.

Tamah doluydu insan zerrece sevgiden nasiplenmemiş

Oysaki benim duygularım alabildiğine özgür ve ütüsüz

Güne yaraşan bir asalet ile

Emin kendinden

Devingen olsa ne ki duygular

Öncelikle nefreti bıçak ile kesen

Zanlarsa muteber bir ıslaklık

Gel gör ki kuruyunca geçmeyen

Alabildiğine özgün ve vakur olmalı insanlık

Düşlere değil yalanlara diş bileyen

Şerh düşmekse ömre içimde uçuşan

Ne kelebek ne de isyankâr bir tutum

Sadece gerçeklerin acıtan yüzünde nem tutan

Bir iskele misali

Kendine limanı olan

Belki de limoni bir hüzün

Eylül’ün pervasızlığında şairin

Hayata sıkı sıkı tutunduğu

Kâh hüzün kâh elem kâh umut

Boyutsuz misafiri gönlün

Aşk yoksa evrende sen yaşamayı unut…

Dercesine

Gel gör ki duygular sadece insana dair

Yeri geldi mi insan bir şehri de sevebilir bir şiiri de

Islıklansa ne ki?

Iskalamadığı kadar hayatı

Iskartaya çıkmadığı kadar varlığı

Bayat ve küflü değil hem mevsim

Beylik söylemlerden uzak alabildiğine

Doğaçlama ve özgün bir iklimin

Seyrüseferinde

Yüreğe tanıklık yapan kalemle iş birliği

Mademki yazıldı bir kere kaderine

Hayli meşakkatli bir yürek

Öncesi uzun bir hikâye,

Ya, sonrası?

Ne fark eder ki üstelik kime ne?

Kimlerdensin demeden

Kimyasından s/üzülen her zerre

Tanıklığında kâinatın

Şahikası belki de tüm duyguların:

Ana renk ve arada kalanlar

Azımsanmadığı kadar

Yeri geldi mi şair, nasıl da isyankâr!

Gel gör ki kendine bazen eşrafına

Kıtlıktan çıkmışçasına sağını solunu çekiştiren insanların

Ahvaline yakın olmadığı kadar duyguların perde arkası

Şahit olana yakın ve sadık:

Varsa yoksa yüce Mevla’sı

Akabinde eşleşen kimler ve neler yok ki:

Sevmelere delalet en başta yerçekimi dahi

Âşık toprağa ve havaya

Yaratılmış en mukaddes ve özgün varlık

Nasıl ki Rabbin baş tacı

Alabildiğine savruk bir rüzgârın da müdavimi

Şair yeni baştan doğup da çok sevebildi mi kendini…