Beklemenin Ve Uzakta Sevmenin Destanı 1

Beklemenin Ve Uzakta Sevmenin Destanı -1-

Biliyor musun?

İnsanın en çok ne zaman canı yanıyor?

Birinin gittiği zaman değil…

Giderken arkasına bakmayıp da

Seni hâlâ orada bırakabildiği zaman.

İşte o an

İnsanın içinde bir şey kırılıyor.

Ses çıkarmıyor.

Kimse duymuyor.

Ama kırılıyor.

Hem de öyle bir kırılıyor ki,

Sonra ne kadar toplarsan topla

Bir yerinden hep eksik kalıyor.

Ben seni

Gittiğin gün değil,

Ardından hiçbir şey söylemediğin gün kaybettim.

Kapı kapandı.

Ayak seslerin uzaklaştı.

Ben olduğum yerde kaldım.

Bir insanın

Başka bir insanı bırakıp

Nasıl bu kadar sessiz gidebildiğine

Şaşırdım.

Sonra kendime kızdım.

“Bir şey söyleseydin,” dedim.

“Bir kere olsun

Kal deseydin.”

Ben belki kalırdım.

Belki de sen kalırdın.

Bilmiyorum.

Ama insanın içinde

En uzun yaşayan şey

Cevabı olmayan sorular oluyor.

Sen gittin.

Ben sana soramadığım sorularla kaldım.

Neden?

Nereye?

Beni hiç sevmedin mi?

Yoksa sevdin de

Yetmedi mi?

Bir insan

Sevdiği birini

Bu kadar kolay bırakabilir mi?

Bunları yıllarca düşündüm.

Sonra bir gün

Soruların da yorulduğunu fark ettim.

Cevap gelmeyince

Sorular susuyor.

Ama kalp…

Kalp susmuyor.

Kalp bazen

Bir çocuğun elinden tutar gibi

Geçmişin elinden tutuyor.

“Biraz daha kal,” diyor.

“Belki bu kez

Başka türlü olur.”

Olmuyor.

Çünkü geçmiş

Geri gelmiyor.

İnsan sadece

Ona bakıyor.

Uzaktan.

Bir pencerenin ardından.

Bir fotoğrafın içinden.

Bir şarkının ortasından.

Ve bazen

Bir kokunun içinde.

Senin kokunu

Hatırladığım günleri bilirsin…

İnsan bir kokuyu

Nasıl özleyebilir?

Bir insanın

Sesini nasıl özler?

Bir bakışın

İnsanın içinde

Nasıl yıllarca yaşayabildiğini

Kimse bana anlatmadı.

Ben yaşayarak öğrendim.

Senin ardından

Çok gece uyumadım.

Kimse bilmedi.

Sabahları normal bir insan gibi

Uyandım.

İşe gittim.

Gülümsedim.

Konuştuğum insanlara

“İyiyim,” dedim.

Oysa insan bazen

“İyiyim” derken

İçinde koca bir ev yanıyor.

Kimse dumanı görmüyor.

Çünkü bazı yangınlar

Gözyaşıyla değil,

Sessizlikle yanıyor.

Ben seni

İşte öyle taşıdım.

Sessizce.

Kimseye yük etmeden.

Kimseye anlatmadan.

Bazen adını

Dilimde değil,

Kalbimde söyledim.

Çünkü bazı isimler

Yüksek sesle söylenemiyor.

Söylersen

Gerçek oluyor.

Ve ben

Senin gittiğini

Uzun süre kabul etmek istemedim.