İnancın Ve Sevginin Günlüğü

Terk etmeli bu şehri belki de:

Tehir etmeli akan zamanı usulca değil hem

Sinsice sürüklerken seni zindana

Gecenin koyu çehresinde nasıl ki saklı sırlar

Günün küpeştesine serilir ahir zaman

Gölgesine mahcup bir kadın edasıyla

Önce susar sonra kaçar

Aslında kendinden

Naçar

Kimliğinden arda kalan ne ise

Ve sızar gövdesinin gölgesinde

Usturuplu bir lehçe ile de kovar

Takılan her ne ve kim ise peşine

Korkmadan salvolar sunar

Önce dününe sonra yarına

Yeri geldi mi de anında solar ve süsler zarifçe

Ölü kuşları

O gaipten gelen latif esinti

Hicveder aşkı

Kaynakçası sadece Tanrı

Akabinde uçuşan zarif melekler

Varsa yoksa tek lüksü kadının

Yeter ki eşref saatinde uyuya kalmasın zaman

Andan ırak

Yarınlar belki de bir tuzak

Gel gör ki alabildiğine vakur ve istikrarlı

Kolaçan dahi etmeden önünü ve arkasını

Yol alır

Yeri geldi mi yolda kalır

Ama minnet de etmeden hiç kimseye

Uğrunda haysiyetinin ölümü dahi refüze etmeyen o niyetiyle

Taş olur kalabilir de bir köşede

Her sus payı söylem kaderin cilvesi

Ve onun yerine konuşan asalet ve melekler

Elbet aşkın hicreti

Cesareti Yaratıcıdan

Esareti dünden arda kalan

Nezaketi ise baba mirası

Ölümü zikretse de sık sık

Yaşamdır kaynağı

Sevgidir atar damarı

Saygıdan beslenir ruhu

Gölgesi dahi umutlu

Bir renk ve bir izdivaç

Şaha kalkan o mizaç

Aslında gecenin peçesini örten revaçta olan ne ise

Şiarı elbet inanç ve aşk

Ön sözünü sona saklayan

Son söyleyeceğini en başta diyen

Renklerin müşkülü

Sözcüklerin gülücüğü

İnancın ve sevginin günlüğü

Bir şiir bir şarkı bir de mızıka

Şen sesin devingen hüviyeti

Yazmaksa vazgeçemediği hürriyeti