İnsanlar Birer Dünyadır

İnsanlar… boşluğun soğuk etine saplanmış sapa, dilsiz gezegenler.

Kiminin kökleri yakıcı bir güneşe fazla yakın, kavruk ve çıplak;

kimi gecenin sınır boylarında unutulmuş, paslı saplantı.

Bazısı henüz ağza alınmamış taze bir nefes gibi sıcak,

bazısıysa sakinleri intihar etmiş hayalet şehirler kadar dikey ve ıssız...

Fakat kimse yörüngesine bakmasa bile,

kendi ekseninde döner durur inatçı bir dişli gibi.

Her insan, sağır gökyüzünde kendi kıyametini çizen birer dünya aslında.

Kimi içindeki magma odalarıyla genleşir can havliyle,

kimi okyanus tabanlarının dikey, mutlak karanlığında boğulur yavaşça.

Bazılarnın tenine sınır telleri çekilmiş, haritalar basılmış otoritelerce;

bazılarıysa balta değmemiş tekinsiz tundralar gibi mühürlü hâlâ.

Kuytularında, adını kimsenin telaffuz edemediği yaralı, sahipsiz coğrafyalar saklar.

Ve kimisi…

Bir zamanlar şafağı göğsünde kurşun gibi taşır, göğü kışkırtırdı güya.

Şimdiyse üzerine kül elenmiş,

boşluğun ortasında öylece duran, içi boşaltılmış eski bir masal enkazı.

Ama her insan…

en koyu gecede bile uykusundan bir kurşun sesiyle uyanacak hırçın bir ihtimaldir.

Ya dilsizliği yırtacak hür bir zihin tarafından işgal edilir bu panayırda,

ya da gürültülü çarkların arasında, sahte yıldızlar mezarlığında silinir gider.

Sen kalabalığın içinden sıyrılıp birine öylece temas ettiğinde,

bilinmeyen bir gök cisminin çıplak, tekinsiz toprağına ayak basar gibi olursun:

Onun zehirli atmosferini solursun ciğerlerine,

göğsündeki ağır, insanı dibe çeken yerçekimi kemiklerini sızlatır etinde.

Ve anlarsın ki bazen… fırtınada sığınacak tek bir saçak bile yoktur, orada asla yaşanmaz…

Ama yine de çatlak taşların, soğumuş küllerin altında,

insanı tam alnından vuran dürüst, vahşi bir “yaşam izi” bulursun.