Entropi Ayinleri

Farklı tarihlerde ayrı ayrı paylaştığım ilk üçleme şiir denemem.

Keyifli okumalar dilerim.

Boşluk Ayini

Hiçlik kendi dikişlerini söküyor yukarıda,

Yıldızlar, dipsiz laciverde bırakılmış birkaç damla süt.

Bir galaksi dönüyor sessizce kendi ekseninde,

Ne bir başlangıç hevesi var içinde ne de bir son muştusu.

Işık, milyar yıllık yollardan bükülerek geliyor,

Toz bulutlarının arasında kuruyor zamanın yaş gözü.

Bir kara delik, sönen bir güneşin ağırlığını yutarken,

Sükût, evrenin ağzındaki o tek ve büyük kelime oluyor.

Gezegenler, karanlık denizde yüzen dilsiz sandallar,

Ne bir iz bırakıyorlar arkalarında ne bir gölge.

Kozmos, kendi kendine fısıldayan devasa bir yalnızlık

Işıyor, sönüyor ve eğiliyor o muazzam dengeye.

-

Külün Hafızası

Zaman, kemikleri ovulan bir hayvan gibi eskiyor kuytularda,

Gece, kendi gölgesini emen dilsiz ve kör bir kuyu.

Avucumuzda biriken o eski, tozlu dünya haritası,

Ne bir göçe kılavuz artık ne de bir nehrin uykusu.

Yüzümüz, sönen yıldızların geride bıraktığı kırık ayna,

Çizgilerinde saklar milyar yıllık o soğuk yangını.

Bir rüzgâr, suların göğsündeki ağır yazıyı silerken,

Toprak, et tırnaktan ayrılır gibi unutuyor adını.

Ruhlar, karanlık boşlukta asılı kalmış paslı çanlar,

Ne bir rüzgâr bekliyorlar vurmak için ne bir el.

Madde, kendi kuyusuna düşen bir çakıl taşının uğultusu

Eriyor, susuyor ve teslim oluyor o muazzam sese.

-

Sözün İntiharı

Dil, kendi zehriyle kuruyan bir kuyu gibi susuyor dipte,

Kelimeler, anlamın tabutunu taşıyan birkaç siyah karınca.

Hafıza, uçsuz bucaksız bir kışın altında donan nehir

Ne bir yüzü saklar koynunda artık ne de bir çığlığı yanlızca.

Ses, boşluğun soğuk çeperine çarparak un ufak oluyor,

Kozmik bir unutuştan süzülüyor varlığın son hecesi.

Bir gölge, kendi gövdesinden boşanıp karanlığa akarken,

Zaman, sarkacını kırıp bırakıyor o ebedi geceyi.

Anlam, harabeler arasında unutulmuş bir yetim çocuk

Ne bir soru soruyor dünyaya ne bir cevap bekliyor.

Her şey, o ilk patlamanın ninnisiyle uykuya yürürken

Varlık, doğduğu o derin boşluğun rahmine geri dönüyor.