Cam Kesiği Ritmi

Kekeme bir frekans dönüyor kaburgamda,

dünya her sabah piksellerini kusuyor yastığıma.

Mavi bir sızı bu, parmak uçlarımdan sızan,

dokunmatik bir intihar gibi sessiz ve parlak.

Sokaklar düz diyorsam inanma,

hepsi içimdeki o kör noktada kördüğüm.

Kim susturdu o eski analog ağrıları?

Yüzler geçiyor yanımdan, hepsi birer şifre,

hepsi kendi kuyusunun başında bekleyen birer komut.

Ben bu hızın neresinde unuttum çocukluğumu?

Bir yaprağın düşüşü bile şüpheli artık,

sanki yerçekimi değil, arka planda çalışan bir hile.

Sığmıyorum işte o kare kutulara,

haritalara, ekstrelere, o süslü veri yığınlarına.

Sol göğsümün altında biçimsiz bir gölge var,

algoritmaların adını koyamadığı bir yara.

Dünya "Koş!" diyor, ayaklarım paslı bir çivi,

çürüyorum bu yapay gökyüzünün altında usulca.

Şalter inecek bir gün, biliyorum,

karanlık çökecek o kibirli sunuculara.

Geriye ne bir profil kalacak ne de bir yalan.

Sadece masada eskiyen o soğuk sessizlik,

ve halıdaki o kimsesiz lekeye dokunan

kırık bir ikindi güneşi...