Çoklu Evren

Herkes başka bir evrende kendini arıyor,

fakat kimse bu dar koordinatta kendi değil.

İş yerinde bir maskeyle,

evde yorgun bir suretle,

ekranda pikselli karakterle yaşıyoruz.

Her biri biz,

fakat hiçbiri çıplak gövdemiz değil.

Fizikçiler paralel hayatlar arıyor derinlikte,

başka benlikler, başka yarıklar…

Bilmezler ki atomun sızladığı her kuyuda

biri çokludur zaten;

tek bir bedende döner binlerce yırtık evren.

Sabahları yabancı bir gökte uyanıyorum,

akşam dilsiz bir boşlukta susuyorum.

Ve her kırılma,

aynı özün et tırnaktan ayrılırken yaptığı sert tercüme.

Mesele başka boşluklarda başka suretler avlamak değil;

mesele, bu etin ve kemiğin ortasında

"ben" diye bağırılan dilsiz çığlığın

hangisi olduğunu seçmek.

Çünkü evren çoksa ne olur,

sen kendi iskeletinde tek değilsen?

Paralel haritalar hükümsüzdür artık;

yüzleşmek, aynanın arkasındaki pası kazımaktır.

Çünkü bütün o kozmik kapıların kilidi,

şu saniye sakladığın dilsiz yüzdedir.