Yıkanmışlar Dizesi

Aynı merkezin yüksek devrinde 

döndürüldü başı, rengi, hafızası.

Ne leke kaldı kirden sayılan,

ne kumaşın kendi dokusu.

Kendi lekesini arınmak sanan bir kalabalık,

köpüğün ve suyun ritmiyle savruldu.

Şimdi rüzgârın insafında hepsi,

aynı ipe dizilmiş yan yana.

Sıkılmış, kurutulmaya bırakılmış 

ve yanındakine değecek kadar yakın,

ama yalnız kendi mandalının darlığıyla sabitleşmiş.

Ne güneş dokunabiliyor özüne

ne rüzgâr farkını söyleyebiliyor renklerin.

Sadece sallanıyorlar,

ip nerede bitiyorsa

orda duran tek tip bir hizada.