Cilt Payı

Seni sevmek, 

Forması yanlış katlanmış bir kitabın 

O en gizli kesiğine dokunmaktı.

Herkes hikayenin sonunu okurken,

Ben parmak uçlarımdaki kağıt kesikleriyle

Senin o hiç yazılmamış boşluklarını ezberledim.

Mutfak tezgahında kuruyan o leke,

Akşam vapurunun camına vuran isli yansıma,

Ve daktilo şeridinde biten o solgun harfler...

Aşk, büyük puntolarla yazılmadı bize;

O, iki paragraf arasında nefes aldığımız 

O daracık geçitlerde birikti.

Biz seninle,

Aynı sayfada basılmış ama birbirine değmeyen 

İki ayrı matbaa harfiydik.

Mürekkebimiz aynı karanlıktan damladı,

Aynı kurşun kalıplarda eritildik;

Şimdi hangi cildin içine saklasalar bizi,

Kokumuz ele veriyor bu eski mağlubiyeti.

Şimdi bir editör soğukluğuyla temize çekiyorum ömrü,

Kenar süslerini, fazla söylenmiş yeminleri ayıklıyorum.

Fakat ne kadar yırtarsam yırtayım o sayfayı,

Cilt payında sıkışıp kalmış o ilk gençlik gülüşün,

Bütün bir kitabın omurgasını hâlâ ayakta tutuyor.