Taşın Hafızası

Gece çöktü, sustu dere,

Sis büründü dağdan yere.

Yıldız indi sessiz yere,

Toprak bekler, söz etmezdi.

Ay üşürdü çıplak taşta,

Sis dolaşırdı yamaçta.

Bir nefes vardı ağaçta,

Adı henüz söylenmezdi.

Yol uzandı diken diken,

Karanlıkta büyür gölgen.

İnsan bazen yürür iken,

Kendi korkusunu aşar.

Ne davullar çaldı önce,

Ne türküler vardı bunca.

Bir avuç ekmek uğrunca,

Dağ dizini bile taşır.

Sabah ince bir bıçaktı,

Ufuk kızıl yanacaktı.

Bir kuş göğe uçacaktı.

Gün, küllerden doğacaktı.

Taş yerinden oynamadı,

Irmak yönünü sormadı.

Toprak kimseyi yormadı,

Yalnız yükü omuz aldı.

Bir çift gözde mavi deniz,

Bir avuçta ekmek, ceviz.

İsim kaldı izde sessiz,

Yol yürüyenle anıldı.

Zafer bazen bir çığlıkta,

Bazen suskun bir bakışta.

Yakarışta bir çocukta,

Yeniden doğan vatandır.

Sorarsan hangi gün sürdü,

Hangi rüzgâr onu ördü;

İnsan insana yüz verdi,

İşte tarih orda döndü.

Bugün yine eser rüzgâr,

Yine dağlar, yine pınar.

Toprak unutmaz hiçbir yar,

Gece susar, taş hatırlar.