Şiir Ve İnşâ

Bir şiir inşa etsem, temeli halka varan

Duru dille bahsetsem, harcı herkesi karan

İçinde çocukların neşeyle eğleştiği

İnşa düşün çokların severek söyleştiği

Torunlardan toruna dimdik ayakta kalan

Bana değil, uğruna tüm halka da mal olan

Bu niyetle düşledim, aldım kâğıt kalemi

Kazmaya da başladım, dize dize kelâmı

Anlam buluncaya dek sürdü bu çabam; zira

Derine inmek gerek, yükselmeliydi mısra

Temeli sağlam olsun diye yüreğe vurdum

Dertle dolarsa dolsun, çıkanı hayra yordum

Gecekondular gibi birden yükselenler var,

Yokken temeli, dedi: “Kârım, çökene kadar”

Malzemesinden çalan bilerek onu deren,

En çok altında kalan, onu kol kanat geren

Kırıldı bugün mısram, tükendi kaçak katta

Ne mizah ne bir dram, kararınca bir tatta

Yazılıp çizildi dost, bilene sözüm yeter

Sevginizle oldum mest, âşığa izim yeter.

Şiiri kendinden bil, okuduğunu değen

Gözün ucuyla değil, içine girip beğen

Mesut yoruldu, okur! Bize candan dost gerek

Derine vurmayan, dur! Boşa çekmeye kürek

Mesut Tütüncüler / DENİZLİ

Bu şiir, bir mısrası bir tuğlaya, bir kıtası bir kata dönüşen bir inşa hayalidir.

Söz ustalığıyla değil, halkla birlikte yükselen bir yapı kurmak niyetiyle yazıldı. Her okur, temeline bir taş koysun; her yürek, harcına biraz sevda katsın dileğim.