Şiir Ve İnşâ

Bir şiir inşa etsem, temeli halka varan

Duru dille bahsetsem, harcı herkesi karan

İçinde çocukların neşeyle eğleştiği

Yaşlıların  huzurla,keyifle  söyleştiği

Torunlardan toruna dimdik ayakta kalan

Sadece bana değil, tüm  millete mal olan

Bu niyetle düşledim, aldım kâğıt kalemi

Döşemeye başladım, dize dize kelâmı

Anlam buluncaya dek sürdü bu çabam; zira

Derine inmek gerek, yükselmeliydi mısra

Temeli sağlam olsun diye yüreğe vurdum

Düşümde  çıkanları  daima hayra yordum

Gecekondular gibi yükselmesin aniden

Temel  sağlam  olmazsa farkın kalmaz caniden

Malzemesinden çalmak Şeytanlıktır, cinliktir.

En hafif tabiriyle katmerli  hainliktir

Mısralar tükenmesin  çıkılan kaçak katta

Ne mizah ne de dram, kararınca bir tatta

Yazılıp çizildi dost, bilene sözüm yeter

Sevginizle oldum mest, âşığa izim yeter.

Şiiri kendinden bil, olsun kalbine değen

Gözün ucuyla değil, içine girip beğen

Mesut yoruldu, okur! Bize candan dost gerek

Siz de bir el verin ki boşa çekmeye kürek

Mesut Tütüncüler / DENİZLİ

Bu şiir, bir mısrası bir tuğlaya, bir kıtası bir kata dönüşen bir inşa hayalidir.

Söz ustalığıyla değil, halkla birlikte yükselen bir yapı kurmak niyetiyle yazıldı. Her okur, temeline bir taş koysun; her yürek, harcına biraz sevda katsın dileğim.