Sessizliğinin Adı

Not: Bu şiir yaklaşık 4 yıl önce çok sevdiğim can dostuma yazdığım bir şiirdi. Di diyorum çünkü uzun zaman önce ayrı düştük bazı sebeplerden dolayı. Bende hem şiiri paylaşayım hem de kendi meşrebimce seslendireyim istedim. Umarım beğenirsiniz.

Sen iyimisin,

Aynada gördüğün o yorgun yüzden öte,

Gözlerinin arkasındaki o derin yerde nasılsın?

Işıkları söndürüp başını yastığa koyduğunda,

Bütün dünyayı dışarıda bırakıp kendi içine çekildiğinde,

O sessizlikte ne fısıldıyor kalbin sana?

Gerçekten iyimisin bilmek istiyorum;

İçinden geçen o fırtınaları dindirebildin mi?

Uğruna uykularını sattığın o hayaller,

Yolunu gözlediğin o uzak ihtimaller,

Hâlâ aynı heyecanla ısınır mı ellerinde,

Yoksa taşımaktan yorulduğun birer yüke mi dönüştüler?

Bana herkesin duyduğu o ezber yanıtları verme,

"Aman işte, koşturmaca" deyip geçiştirme beni.

Göğsünün tam ortasında büyüyen o ince sızıyı,

Gülümsediğinde bile bakışlarına çöken o gölgeyi,

Sormuyorum sanma;

Kendi hüznünle yalnız kaldığında ne yaparsın?

Bilirim, en çok güçlü durmak yorar insanı,

Yıkılmamak için direnmek, hep dik durmak...

Peki ya hiç kimse bakmazken düşen o gözyaşı?

O kimsenin duymadığı gizli iç çekişler?

Söyle bana dostum,

Yükünü paylaşacak bir omuz bulabildin mi bu kalabalıkta?

Korkma sakın, olduğu gibi dök içini;

Kırık bir kanadın varsa, onu da koy ortaya.

Eksik yanlarını saklama benden, utandırma yaralarını.

Çünkü seni olduğun gibi, en yalın halinle kabul eden,

Hatalarınla, yenilgilerinle ve suskunluklarınla

Her zaman yanında duracak bir yürek var burada.

Şimdi söyle;

Rüzgâr ne yönden eserse essin,

Gece ne kadar zifiri, yol ne kadar uzun olursa olsun,

Elimi uzattığımda o eli tutacağını,

Yalnız olmadığını bilerek gülümsediğini görsem...

İşte o zaman, asıl o zaman tamamlanacak gökyüzü.

Sen iyiysen, dünya hâlâ yaşamaya değer demektir.