Doksan Dokuz Mühür 4

Mülk-ü İslam’ın kilidi, Nene Hatun’lardan mahrum

Dadaşça duruşunla gel kapıları aç Erzurum!

Gönül ehli o Yunus’un sevgisiyle taştı nehir,

Ahir zamanda sevelim sevilelim Eskişehir!

"Gazi"liğini unutan nesle sorarım bir sebep,

On bir ay aç kalmışsa da, teslim olmamıştı  Antep.

Gönüllü alaylar vardı, kim hatırlayıp ağlasun;

Vefa nedir bilen için, emin kaleydi Giresun.

Adını gümüşten almış, bakarsın cevher her hane

Sarp hayatta eriyen şu ömre ibret Gümüşhane.

Zap Suyu bu hırçın akar, katıp götürür ekseri,

Geride kalan bölünmez vatan değil mi Hakkâri?

Kırk asırlık dava "şahsi mesele" ince bir detay,

Kadim hoşgörü sofrası kurulan cömert Hatay.

Gülünün kokusu senden evvel gelir, ettik gıpta,

İlmek ilmek doku bizi, unutulmadan Isparta.

Toroslar’da tüten duman, Yörüğün sesi mi dersin;

Güzel limanın geçmişten geleceğe baksın Mersin.

Devam edecek...

Mesut Tütüncüler / Denizli

Kalem, hüküm vermek için değil; millete kendi sesini yeniden işittirmek için tutulmuştur. Mühür vuruldu.

Şiir, epik, Satirik ve Didaktik türde, 8/8=16 hece ölçüsüne sadık kalmaya çalışılarak 9x11=99 beyitten meydana gelmiş olup, tüm şehirlerimize yer verilmiştir...