Bütün Mesele Budur

Bütün Mesele Budur

Akşamın ağırlaştığı saatlerde

Bir sandalye çekiyorum kendime.

Karşımda kimse yok.

Yine de

İki kişilik bir sessizlik bırakıyorum masaya.

İnsan alışıyor sanıyor zamanla,

Oysa alışmak değil bu;

Eksik olanı

Günlük hayatın içine saklamak.

Bir tabak fazla koymamak,

Bir kapıyı gereğinden yavaş kapatmak,

Eski bir şarkının başladığı yerde

Başka bir şey düşünmeye çalışmak...

Hepsi bunun için.

Ben seni unutmadım.

Sadece

Hatırlamanın biçimini değiştirdim.

Artık adını içimden geçirmiyorum,

Ama bazı akşamlar

Nedensiz yere pencereye yaklaşıyorum.

Belki bir alışkanlık,

Belki içimde hâlâ kapanmamış

Küçük bir hesap.

Dışarıda hayat devam ediyor.

Birileri eve yetişiyor,

Birileri birini arıyor,

Birileri yarın için plan yapıyor.

Ben ise

Geçmişten kalan birkaç saniyeyi

Bugünün içine sığdırmaya çalışıyorum.

Ne tuhaf...

Bir insanın hayatından çıkması

Her zaman uzaklaşması anlamına gelmiyor.

Bazen yanında olmayan biri

En çok yanında duruyor.

Bir gölge gibi değil;

Daha çok

Duvarın içinde kalmış

Eski bir çivi gibi.

Dokunmasan da orada.

Üzerine yeni bir şey asıyorsun,

Ev değişiyor,

Yıllar geçiyor,

Ama bir gün

Elinin altında sert bir yere rastlıyorsun.

İşte o zaman

Ne kadar saklamışsan

O kadar yakından hatırlıyorsun.

Ben bugün

Kendime rastladım.

Uzun zamandır görmediğim

O eski hâlime...

Henüz hiçbir şeyden vazgeçmemiş,

Henüz her kapının açılacağına inanan,

Bir gün iyi şeylerin

Mutlaka kendisini bulacağını sanan

O adama.

Bir süre baktım ona.

Sonra hiçbir şey söylemeden

Yanından geçtim.

Çünkü bazı insanlar

Geçmişte kalmaz;

İnsanın içinde

Sessizce büyümeye devam eder.

Ve belki de

Bütün mesele budur:

Hayat senden birini alır,

Sen yıllar boyunca

Onu aradığını sanırsın.

Oysa aradığın,

Onun yanında bıraktığın

Kendindir.

Mehmet Aluç