Çocukluğuma İnelim Dedik Asansör Bozuldu

Psikiyatride çok sevilen bir söz vardır.

“Çocukluğunuza biraz inelim.”

İnelim.

Ama benim çocukluğuma inmek için önce apartmanın girişindeki asansörü çalıştırmamız lazım.

Çünkü benim bilinçaltı öyle iki kat aşağıda falan değil. Büyük ihtimalle bodrum katta, ışığı yanmayan bir odada oturuyor ve kapının üzerine de “Girilmez” yazmış.

Çocukluk zaten garip bir yer.

O zamanlar yaşadığımız şeylerin çoğunun ileride başımıza bela olacağını bilmiyoruz.

Birileri bize “Misafir gelince odanı topla.” diyor.

Biz de topluyoruz.

Sonra büyüyünce evimize biri gelecek diye üç gün önceden temizlik yapıyoruz.

Demek ki mesele temizlik değilmiş.

Çocuklukta yüklenen program hâlâ çalışıyor.

Bir de “El âlem ne der?” diye büyütülen çocuklar var.

Onların yetişkinlikteki hayatı tamamen dış denetimle çalışıyor.

Bir yere giderken: “Acaba insanlar ne düşünür?”

Bir şey söylerken: “Acaba ayıp olur mu?”

Bir fotoğraf paylaşırken: “Bunu gören ne der?”

İnsan bir noktada fark ediyor ki hayatını yaşamıyor.

Hayali bir jüri önünde sürekli savunma yapıyor.

Üstelik jüri üyelerinin çoğunun kim olduğunu bile bilmiyor.

Çocukken bir de hata yapmaktan korkmayı öğreniyoruz.

Bardağı düşürüyorsun. “Dikkat etsene!”

Defteri kaybediyorsun. “Eşyana sahip çık!”

Yıllar geçiyor.

Büyüyorsun.

Bir işe başlamadan önce kırk kere düşünüyorsun.

Çünkü kafanın içinde hâlâ küçük bir çocuk oturuyor.

Elinde de megafon var.

“Ben sana demiştim!”

Çocukken susturamadığımız o ses, büyüyünce iç sesimiz olmuş.

İnsan kendi kendine azar işitebiliyor artık.

Bir de çocukken ağladığımızda hemen susturulmamız var.

“Tamam, ağlama.”

Neden?

Çünkü çözüm basit.

Ağlamıyorsan üzgün değilsin.

Keşke yetişkinlik de böyle çalışsaydı.

Çocukluğumuza indikçe aslında bugünkü halimizin bazı parçalarını görüyoruz.

Kimimiz hâlâ on yaşında.

Kimimiz hâlâ annesinden izin bekliyor.

Kimimiz de çocukken alamadığı o oyuncağı büyüyünce kredi kartıyla alıp içindeki çocuğu mutlu etmeye çalışıyor.

İçindeki çocuk mutlu oluyor mu bilmiyorum.

Belki de psikiyatride çocukluğa inmek bu yüzden önemli.

Çünkü bazen bugünkü sorun sandığımız şey, yıllar önce bir yerlerde bırakılmış küçük bir meseleden ibaret.

Ama benimki biraz farklı.

Ben çocukluğuma inmeye hazırım.

Yeter ki asansör çalışsın.

Çünkü merdivenlerden inecek kadar psikolojik olarak hazır değilim.

Zaten çocukluğuma indiğimde karşıma ne çıkacağını bilmiyorum. Apartman yöneticisi bile bodruma inmiyor. 😂