Umut Bir Eylemdir

Yalvaran gözlerle göğe açılan dilsiz eller değil,

toprağın zırhına saplanmış, pas kemiren yumruklardır.

Korkunun boyundan ürken değil,

omurgasındaki çetin sızıyla asfalta basan yürüyüşlerdir.

Umut;

cesaretin dilsiz dehlizde dile gelmesi,

gayretin zehirli ve sıcak ter olup alnından sızmasıdır.

Sabır değil susmak;

sabır, dilsiz dehlizi tırnakla kazırken

yutkunmamak için kör karanlığa haykırmaktır.

Bu inat, sönmeyen bir ateş değildir aslında,

küllense de dipte sükûnetin etini büyütür.

Aynı kayaya çarparak dağılan köpüklerin içinde

yine de “başka bir kesik vardır” diyebilme çıplaklığıdır.

Kanla çizilmiş eski ve paslı satır arasıdır tarihin,

asılan gövdelerin ardından kalan silinmeyen kesik akşamdır.

Duvarlara boyanan süslü hislerden öte,

özünü kendi elleriyle yoğurarak o duvarı yıkan düşüncedir.

Umut beslenen bir his değil,

eti ve kemiği olan dilsiz bir fikirdir.

Ve bil ki:

Karanlık ne kadar et yerse yesin bu dağlarda,

aşağıdan, çürümenin içinden fışkıran tek harf hâlâ mümkündür.

Ama paslı neşteri eline almaya cesaretin yoksa,

bu inat, hiçbir iskeleye uğramadan dibe çöken yorgun kelimedir.