Kusursuz Heykeller Mezarlığı

Bize o mavi ekranların soğuk ışığında fısıldadılar hep;

sevgi dedikleri, bantları sökülmüş bir ambalaj, kusursuz bir kurgu sahnesiymiş.

Bir parmak kaydırmasıyla başlayıp,

floresan aydınlığında can çekişen plastik piksellerle beslenirmiş.

Ama ben sokaklara baktım, o çiğ ışığı gördüm;

sevgi öyle pürüzsüz, öyle çapaksız bir şey değil.

O, tezgâhlarda paketlenemez bir hakikat,

vitrin camlarının arkasında satılamaz, çıplak ve yaralı bir varoluş biçimi.

Hakiki bir yakınlık,

bir başkasının yüzünü kendine konforlu bir ayna yapmak değil,

kendi göğsünün nefes aldırmayan dar odasında, duvarları yıkarak bir başkasına yer açmaktır.

Kurgulanmış steril hislerin değil,

zincirini koparmış vahşi bir yüreğin hırçın çırpınışıdır.

Dev panolar, cılız şarkılar, sabun köpüğü diziler

kulaklarımıza hep aynı acımasız pazarlığı üfledi:

“Onun istediği kılığa gir ki, seni yalnızlığa fırlatmasınlar.”

Oysa o kadim duygu, masaya böyle kolay cüzdan bırakmaz.

Gerçek sevgi,

çatlak bir aynadır:

Parkeye dağılan o keskin şarapnel parçalarında suçlu aramaz,

avucundan sızan sıcak kana rağmen, yerdeki o darmadağın yüzünü toplar.

O, akrep ve yelkovanın kırbacı peşinden koşmaz.

Son kullanma tarihi geçmez, modası olmaz,

bir kapının sertçe çarpıp kapanmasıyla sönüp gitmez,

en ağır, en dilsiz sessizliklerde bile odadaki havayı solumaya devam eder.

Gerçek sevgi bazen

karanlıkta parlayan tek bir çakmak alevidir,

yutkunurken boğazı kesen, telaffuz edilmemiş o ağır cümle,

kimseyle bölüşülmeyen ama içten içe kemikleri eriten gizli sızıdır.

O, seninle birlikte zifiri kuyunun dibinde susar,

seninle birlikte yangının ortasında küle döner,

ama seni sadece sen olduğun için, o çiğliğin ve kusurlarınla sever,

olmanı istedikleri mermer heykele dönüştürmek için yontmaz.

Gerçek sevgi,

boyna geçirilen kadife bir ilmik değil, yan yana ama zincirsiz bir yürüyüştür.

Tapu senetleri, mülkiyet hırsları değil,

bu açık deniz fırtınasının ortasında birlikte batmayı göze alma cesaretidir.

Ve bil ki,

o gür su yeryüzünde çok az bulunur,

çünkü o kaynağı aramaya çıkanlar

önce kendi içlerindeki karanlık, tekinsiz ormanın baltalanmamış ağaçlarıyla tanışmak zorundadır.