Aynı Çatı İki Gökyüzü

Yan Yana Yaşamak

Aynı çatı altında, iki farklı gökyüzü geriliydi odada.

Kahvelerini ayrı desenli porselenlerde, birbirine benzemeyen tatlarla içerlerdi,

ama o odada büyüyen o sessiz ormanda dinlenirdi ikisinin de ruhu.

Birbirinin gölgesine basmamayı ince bir sızı gibi öğrenerek,

birbirini işgal etmek ya da bir boşluğu kapatmak için değil,

bu dünyada yan yana durabilmenin o asil ağırlığı için dokunurlardı tenlerine.

Gün gelir, birinin içi kapanırdı kendi sapağına, kendi kuyusuna;

diğeri ona duvarları örülmüş soğuk bir oda değil,

sınırları çizilmemiş, rüzgârı bol bir anlayış sererdi önüne.

Çünkü bilirlerdi o uzun, o dilsiz gecelerde:

Hakiki bir sevmek,

karşındakinin kendi içine çekildiği o sessiz uçuruma da hürmet duymaktı.

Biri yaprakları çevirirken bir kitabın kalbinde, diğeri camdaki yağmur izlerini sayardı.

Ayrı topraklardan beslenip, ayrı diklikteki patikalardan yürür,

günün sonunda o aynı, o mütevazı tahta masanın kokusunda buluşurlardı.

Birliktelikleri sönük bir ezber, zamanın paslandırdığı bir refleks değildi;

her şafak vakti, o masaya sıfırdan oturmayı seçen iki hür iradeydi.

---

Sığ Bakışların Gölgesinde

“Bu nasıl bir yangın?” diye fısıldadı o gürültülü, o kalabalık sokak,

“Ne bir mülkiyet senedi var ortada, ne hesap soruluyor kapı eşiğinde...

Bu kadar uçsuz bucsuz bir bozkırda, aşk nasıl tutunur?”

Oysa o perdeleri kapalı, o kör pencereler hiç anlamadı:

Sevgi, avuçta tutulan bir su sızıntısı gibiydi;

parmaklar kapandıkça kuruyan, açık kaldıkça derinleşen bir serinlik.

Dünyanın ezberi, adını koyamadığı her bağa mühür vurmaktı;

sınırları çizmek, adımları saymak, pencereleri demirlemek...

Onlar ise sadece yan yana durmanın o geniş coğrafyasını seçmişti,

gökyüzünün o mürekkep değmemiş mavisini birbirine bırakarak.

Ve bu sessiz hürriyet, ürküttü o dar tavanlı odalarda yaşayanları.

Çünkü hiç kimseye ait olmayan bir yakınlık,

kilitli kalplerin sarsılan o eski, o çürük rüyasıydı.

Ama onlar sadece sustu ve yürüdü;

dünya sağır da olsa, hakiki bir bağın tek şahidi zamandır.

---

Yollar Ayrılsa da

Bir gün, o ince yol ayrımının tam çizgisine vardılar,

ne zehirli bir kavga vardı havada, ne de kırık bir sitemin gölgesi.

Sadece önlerinde uzanan o toprak yollar,

artık ayrı ufuk çizgilerine doğru, birbirini incitmeden bükülüyordu.

“Git” diye bağırmadı biri öfkeyle,

“Kal” sızlanmasına da sığınmadı öteki.

Sadece gülümsediler o solgun, o turuncu ikindide;

çünkü anladılar ki eksilmek de bu hikayenin rengiydi,

göz göze gelinen o eski eşiği, başka bir mevsime devretmekti.

Vedalarını büyük cümlelerle, gürültülü tiyatro sahneleriyle yapmadılar,

tek bir bakışın, o derin, o dilsiz kuyusuna bıartan her şeyi.

“Senin gölgende büyüdüm, seninle genişledi göğsümün çeperi” dedi biri,

“Ve şimdi, kendi rüzgârımın peşinden gidiyorum.”

Ayrıldı gölgeleri o ikindi vaktinde,

limandan sessizce süzülen iki ayrı gemi izi gibi;

ama içlerinde silinmez bir patika kaldı;

birbirinin kanatlarını budamayan o hür kalplerin

o asil, o gürültüsüz vedası...

Ve belki çok sonra, bambaşka bir mevsimde,

hiç bilmedikleri bir coğrafyanın altında yeniden kesişir adımları.

Ama o gün geldiğinde de,

birbirini zincirlemek için değil, o eski yolu sessizce selamlamak için...