Porselen Kırıkları

Issız bir masanın kenarında çatladı hatıra.

Beyaz porselenin gövdesinde sızlayan o dilsiz nehir,

antikacının tozlu rafında, tavan arası tenhasında unutulmaya yüz tuttu.

İçindeki telve karası, o kırk yıllık vefanın tortusu

gelen geçenin ayakları altında un ufak şimdi.

İnsan terk edildikçe eskir sanır eşya,

oysa eşya, unuttukça çatlatır kendi derisini.

O kulpun parmak uçlarından koptuğu ilk kırılma anında,

zamanın bütün hoyrat ağırlığını tek başına üstlendi bu porselen.

Güneş sızamıyor artık o derin yarığın saklı çekirdeğine.

İki ömrü aynı masada buluşturan o gövde,

şimdi kendi parçalarını bile toplayamayan kırık bir hafıza.

Fincan yere düşüyor, ahşap mermerleşiyor o sağır sessizlikte.

İz kalmıyor geçmişe dair;

dağılıyor kil parçaları gecenin uçurum rüzgârında.