Bir Gazoz Bir Taso Bir Mahalle Dolusu Çocuk

Bizim çocukluğumuzda eğlence için fazla bir şey gerekmiyordu. Bir gazoz, bir paket cips, cebimize sıkıştırılmış birkaç taso ve akşama kadar peşinden koşacağımız bir mahalle yeterdi.

Cipsi yemek ikinci plandaydı zaten. Asıl mesele içinden hangi taso çıkacağıydı. Aynı tasodan üç tane çıkınca insan kendini koleksiyoncu sanıyor, arkadaşta olmayan tasoyu bulunca da mahallede küçük çaplı bir diplomatik kriz çıkarıyordu.

Bir de gazoz vardı. Gazozun kendisi içilir, kapağı ayrı değerlendirilirdi. Çünkü çocuk aklıyla her kapak bir ihtimaldi. Belki bir şey çıkacaktı, belki bir şey kazanacaktık. Bugünkü çekiliş uygulamalarının mahalle versiyonuydu resmen.

Sonra sokak oyunları başlardı. Topun sahibi oyunun patronuydu, bisikleti olan biraz havalıydı, misketleri çok olan zengindi. 

Akşam ezanı yaklaşınca bütün çocukların anneleri sırayla balkonlara çıkardı.

“ EVE GEL!

Ve o ses, mahallenin doğal alarm sistemiydi.

“O zamanlar telefon yoktu. Annemiz balkona çıkar, adımızı bir kere söylerdi. Biz de üç sokak öteden ışınlanmış gibi eve gelirdik. Bu sistemin nasıl çalıştığını hâlâ bilim açıklayamadı.” 😂