Eskinin Dizisi Şimdinin Dizisi

Eskiden dizilerin başka bir sıcaklığı vardı.

Akşam olunca televizyon açılır, evde herkes yavaş yavaş ekranın karşısında toplanırdı. Anneler çayını alır, babalar kumandayı eline geçirir, çocuklar “Başladı mı?” diye salona koştururdu.

Dizi sadece televizyonda oynayan bir şey değildi. Evin bir parçasıydı.

Mahalle vardı, komşuluk vardı, sofralar vardı. İnsanlar birbirinin kapısını çalardı. Bir tabak yemek gider, karşılığında başka bir tabak gelirdi. Kavga edilse bile ertesi gün kapının önünde barışılırdı.

Ve en güzeli, ailecek izlenirdi.

Kimse “Çocuklar odaya!” diye kumandaya sarılmazdı. 😂

Şimdi bir dizi açıyoruz, daha ilk bölümden herkesin bir sırrı, bir düşmanı, bir intikamı var. Biraz kavga, biraz kan, biraz töre, biraz da “bunu ailecek izlemeyelim” dedirten sahneler...

Televizyonun kumandası da artık kumanda değil, evin ahlak ve yayın denetleme kurulu başkanı. 😂

Sonra dönüp eski dizilerin tekrarlarına bakıyoruz.

Çünkü orada hayat var. İnsanların birbirine çay verdiği, kapıların çalındığı, sofraların kurulduğu, ailelerin aynı koltuğa sığmaya çalıştığı bir hayat.

Belki de bugün insanların dizi izlemeyi bırakmasının sebebi artık hikâye sevmemeleri değildir. İzleyecekleri, ailecek oturup rahatça seyredecekleri bir şey bulamamalarıdır.

Eskiden “Bu akşam hangi dizi var?” diye beklerdik.

Şimdi “Bu akşam ne izlesek?” diye bakıp hiçbir şey bulamıyoruz.

Sonra insanın aklına eski akşamlar geliyor.

Çayın sesi, salondan gelen televizyon, mutfaktan annemin sesi, babamın kumandayı kimseye vermemesi...

Dizi bitince hayat bitmezdi. Biraz daha oturur, konuşur, gülerdik.

Bizim özlediğimiz şey sadece eski diziler değil.

Televizyonun karşısında ailecek geçirilen o sıradan, güzel akşamlar.

Belki de bu yüzden eski diziler hâlâ içimizi ısıtıyor. Çünkü bize biraz da o güzel günleri hatırlatıyor.