Kırıldığım Yerden Çiçeklenirim

Beni tanı,

kendime bile anlatamadığım yerlerden tanı.

İçimde yıllardır perdeleri çekili bir ev var,

odalarında büyümüş çocukluğumun sessizliği,

duvarlarında annemin ellerinden kalma sıcaklık,

pencerelerinde dönmeyi unutan mevsimler.

Ben biraz suskun bir evim,

biraz yarım bırakılmış dua,

biraz da gece yarısı kimse görmeden

yastığa sızan kadın.

Kalbimin kapısına öyle kolay varılmaz.

Çünkü ben, gelenin ayak sesinden çok

gidenin bıraktığı boşluğu ezberledim.

Bana dokunan her şey

önce içimde bir hatıraya dönüşür.

Bir koku, eski bir yaz akşamı.

Bir bakış, yıllar önce kapanmış bir kapı.

Bir ses, gecenin ortasında

uyandırılmış küçük bir kız çocuğu.

İçimde moraran yerler var.

Kimsenin görmediği,

kimsenin sormadığı,

üstüne güzel elbiseler geçirip

günlerin arasına sakladığım.

Gülüşümün altında

kaç tane kırık ayna taşıdığımı bilemezsin.

Bazen aynada yüzüme baktığımda

karşımda kendimi değil,

benden eksilen kadınları görüyorum.

Ben sevgiyi

çiçeklerin açtığı yerden öğrenmedim.

Kışın ortasında,

elleri üşümüş bir kalbin

başka bir kalbe sığınmasından öğrendim.

Bu yüzden bana yaklaşırken

ellerin acele etmesin.

Ben bir anda açılan pencere değilim.

Yıllarca içeride biriktirilmiş havayım.

Biraz güneş,

biraz yağmur,

biraz da güven isterim.

Beni incitirsen

hemen bağırmam.

İçimde uzun bir kış başlar.

Önce sesim azalır,

sonra gözlerim uzaklaşır,

en sonunda içimdeki kadın

sessizce bavulunu toplar.

Ve ben gidersem

ardımdan kapı sesi duyulmaz.

Sadece odalarda

bir kadının eksikliği kalır.

Beni tanımak istiyorsan

gözlerime uzun uzun bak.

Orada söyleyemediğim her şey var.

Kırgınlıklarımın ince külü,

sevincimin sakladığım tarafı,

gecelere emanet ettiğim korkularım.

Ben güçlü görünürüm,

ama gücümün altında

üşüyen bir tarafım var.

Bazen tek istediğim,

kimsenin benden hiçbir şey istemediği

bir omuzda biraz dinlenmek.

Başımı bir göğse bırakıp

dünyanın birkaç dakikalığına

benden uzaklaşmasını istemek.

Çünkü ben hep ayakta kaldım.

Kendi enkazımı kendim topladım.

Kimse görmeden

kırılan yerlerimi yeniden ördüm.

Şimdi içimde

denize doğru yürüyen bir kadın var.

Arkasında eski hayatının izleri,

önünde tuz kokan geniş bir ufuk.

Saçlarına rüzgâr doluyor,

ayaklarının altında geçmişin taşları dağılıyor.

Ve ben,

bütün korkularımı birer birer

kıyıya bırakıyorum.

Beni artık

yaralarımın adından çağırma.

Ben yaralarımdan ibaret değilim.

Ben,

gecenin içinden sabaha kadar

kendi ışığını taşıyan kadınım.

Kırıldığım yerlerden çiçeklenirim.

Sustuğum yerlerden nehirler çıkar.

Kaybolduğum yerlerde

kendime yeni bir yol açarım.

Beni tanı.

Bir kadının

hem fırtına olup

hem de kendi içinde

sessizce yağmur bekleyebilmesinden tanı.