En Çok Çocuk Olmayı Özlüyorum

Ağıtlar yakamam artık 

bu saatten sonra anılmadığım nice vakit 

elbet 

uğurladığım peşi sıra yazmalara doyamadığım akit 

ve işte kurada çıkan hayatı özümsüyorum 

ölümün nakşında 

kalemin na’şını diriltmeye çalışıyorum 

bilsem de kolay kolay kendine gelmeyeceğini 

kendimle savaşıyorum 

kalemin her iç çekişinde 

bazense dış sesin öfkesinde 

rencide edilmiş hayatın yükünü taşıyorum 

azımsandığım kadar da 

azık bildiğim hüznü; 

savrulsam da savuramadığım yaşı 

yasın dibine vurduğu Eylül ümidiyle 

önce yaz olup ısınıyorum 

ve zamanı geldi mi demleniyorum 

Eylül’ün sesinde 

ve dertleniyorum Eylül’ün g/izinde 

yeri geldi mi 

derviş misali sekiyorum 

bir mevsimden diğerine 

ama ben en çok çocuk olmayı özlüyorum 

annesinin dizinin dibinde…