Ben Şimdi Şair Olmadım

Sök tüm renkleri ve sökül varsa eğer ki yüreğinde saklı o müphem sevgiyi.

Azat et ardından tüm iklimleri istersen sondan başla saymaya ve tükettiğinde tüm yalanları tüm isyan ve ihaneti başa dön.

Hunharca öldürülmüş masum bir yüreğin katili ne zaman bulundu ki?

Hep mi firarda hep mi isyanda hep mi gölge eden?

İsyanların izinde debelenen şekiller var güneşi çerçeveleten bir gülüş misal ve ben tüm çekincelerimi uyutup da geldim o güneşi resmetmeye.

Bilirim ki sırf benim için doğmaz.

Bilirim ki bana inadından kolay kolay da batmaz.

Işığı boldur yürek hanemin isyanı da sevgisi de hüznü de.

Ve devasa bir güneş saklıdır içimde en derinde.

Ruhların valsı ise şiir yüreklerin yongasıdır yazılmaya duran her nesir ve unutulmuş aşklar vadisinde sükunetle bekler sırasını belki de ölmek için acele eder kimi insan.

Yüreklerin ezgisidir imgeler hepsi ritim bozukluğunda devreye girer ve can verir ölü şiire şaşkın şaire.

Şairin şaşkınlığı ise kabul görmez genelde ve başka sıfatlarla itham ederler şairi zaten aklı başında cebini düşünen insan şair olmaz şiir de yazmaz sadece hatırlı raporlara imza atar ve sözleşmelerin takibinde rol oynar derken yüklü maaş bordrosuyla hava atar fink atar lüks alışveriş merkezlerinde.

Ben şimdi şair olmadım.

Yazmaya ise on beş sene evvel başladım işin ilginci şiirle hiçbir bağım olmasa bile ben hayatı şiir gibi yaşamış şiir gibi içmişim zamanı adı zaman öldürmek olsa bile ben yiğit bir cengâver rolünde çıkmışım er meydanına ve vermişim cevabımı yiğit geçinenlere.

Şiir miyim yoksa şair mi?

Her anıma eşlik eden duygular asla rölantiye alamadığım o halde ben şiirim şiirlerin toplamı ve mecazi olarak defalarca ölmüş biri olarak cevap veriyorum dünya alemine şiir yazarak.

Belki de insanların fazlaca merak ettiği bir şey yok yine de iyimser mutumda şiirler lanse ediyorum ve şiirin dünyasında duygularımı dikte ediyorum.

Tüm renkler benim.

Siyah da benim beyaz da.

İklimlerden iklimlere sekiyorum şair kimliğimle:

Yaz da benim kış da.

Yetinmiyorum başka şeyler de yazıyorum şiir dışında artık dişimin kovuğunda kalan ne varsa yetmiyor yetinmiyorum ve dünya gözüyle içimdeki çocuktan rol çalıyorum.