Ağırlık Ve Yağmur

İnsan bir bulut gibidir.

İlk beyazlığı doğuştandır belki,

ama hayat üstüne kendi gölgesini serdikçe

rengini koyu bir sise bırakır.

Her acı

gökyüzünden düşmez insanın içine;

bazı fırtınalar insanın kendi dip akıntısından yükselir.

Bir sözün bıraktığı çentik,

bir yokluk,

bir sırt çeviriş,

yarım kalmış bir hevesin tortusu...

Hepsi gözeneklerde biriken görünmez birer kireçtir.

İnsan fark etmez

kendi göğsünü hangi ara kararttığını.

Sonra kendine bakar

ve içindeki o eski aydınlığın

söndüğü o mili bulamaz.

Oysa insan sadece lekelenmez;

bazen içinde biriktirdiği o ağır hava

kendi üzerine çöker.

Yutkundukça ağırlaşır.

Ve sağanak başlar.

Ağlamak değildir bu sağanak.

İnsanın

kendinden eksilttiği ne varsa,

artık taşıyamayıp

yeryüzünün yüzüne çarpmasıdır.

Bazısı hafifler

ve yeniden gökyüzü olur.

Bazısıysa

yağmayı, dökülmeyi beceremez.

Kendi kurşuni ağırlığı altında

yeryüzüne yavaşça gömülür.

Bir insanın çöküşü

belki de böyle başlar:

Önce rengi is tutar,

sonra içindeki ışık çekilir,

en son da gölgesi

kendinden daha ağır olur.