Ekim Sonu

İlmin kadim yurdunu, küfr ile bâtıl sardı

Zâhirde Anadolu, menzilde ilmin vardı

Enfusta yanan ateş, bâtıla sâkin kaldı

Sâkini zâyî sanan, gaflet cehle tuzaktı

Zâhirle hüküm veren, hakîkatten uzaktır

Yûnus'un odunundan Taptuk'la yanan ateş

O gün suskun olsa da, kül altında kor vardı.

Küllerinden dirilip, kaf dağı aşmak için

Demir dağı yeniden, o sönmemiş kor yardı

Bin yıllık ulu çınar, tek tohumda sırlanır,

Gökleri tutan gövde, o tohumdan dallanır.

Vîran sanma toprağı, onda Âdem âyandır!

Şey ile tân eden bir tek şeytan aldanır.

Cisim sanma sancağı, remzinde hüküm vardır

Dalgalanan Al sancak, şahâdet nişânıdır.

Öldü sanma atanı, şehit bâkî olandır

Dalgalanan bayrağı, senden tutan onlardır

Düşen çınar tohumu, bir Ekim'le canlanır,

O gün bir Âdem gelir, tüm çınarlar şahlanır!

Kemâl vakti yakınsa, Her seherin ardından,

Hakîkati anlatan, bir Mustafa yollanır

Arz-ı Rûm'da kelâmın, asil mührü vuruldu,

Hâlik'in kalemiyle, o gün mizan kuruldu!

Muhtaç olunan kudret, asil kanda mevcuttu!

Seferde olanlara, Zafer Hak'tan vahyoldu.

O Ekim'in sonunda, Bin bâtıl zâyi oldu.