Bir Kelimeyi Tam Olarak Yazmak Neden Bu Kadar Zor

Türkçeyi hakkıyla kullanan, konuşurken de yazarken de diline özen gösteren herkese şimdiden kocaman bir teşekkür borcumuz var. Çünkü etraftaki manzara hiç de iç açıcı değil.

Gelelim asıl meseleye: Gerçekten bir kelimeyi tam yazmak bu kadar mı zor?

Telefon ekranına bakarken bazen kendimi arkeolojik kazı alanında gibi hissediyorum. Karşıma çıkan şey mesaj değil; sanki memlekette harf kıtlığı çıkmış da millet harfleri karaborsadan topluyormuş gibi. "Selam" yerine "slm", "merhaba" yerine "mrb", "ne haber" yerine "nbr", "kendine iyi bak" yerine o meşhur "kib"... Hayırdır, harf başına vergi mi kesiliyor? Birkaç sesli harfe fazladan basınca faturaya ek para mı yansıyor? Gerçekten çok sinirleniyorum.

Yahu o klavyedeki "e", "a", "i" harfleri kime ne yaptı? Neden bu sesli harf düşmanlığı? Ortaya atılan iki üç sessiz harften bir anlam çıkarmamızı bekleyen bu acelecilik nereden çıktı, gerçekten anlamıyorum. O "selam"ın iki harfinden kısıp kazandığın üç saniyeyle dünyayı mı kurtardın? 

Daha da fenası var: "Tmm", "ok", "hg", "hb", "aynen"... Şaka gibi ama insanlar artık sohbet etmiyor, telsizle konuşur gibi mesajlaşıyor. Biri içini döküyor, uzun uzun derdini anlatıyor; karşıdan gelen cevap tek bir kelime bile değil: "Ok". Sadece harfler değil; duygu katan bir soru işareti, bir ünlem bile lüks artık. Kelimeler aramızdaki bağı kurar, duyguyu taşır. "Seni seviyorum" demekle "sn svyrm" yazmak arasındaki o ruhsuz uçurumu kimse görmüyor mu? İlki içten gelen bir histir, ikincisi bozuk bir yazıcının kartuşu biterken çıkardığı o çaresiz ses gibidir.

Günlük hayatta konuşurken nasıl ki "Mrb, nbr, tmm gittim ben" demiyorsak, parmaklarımız tuşlara dokununca da bunu yapmamalıyız. Dil, öyle kafana göre harfleri yan yana atmak değildir; bir duruştur, bir nezakettir, insanın aynasıdır. Diline özen göstermeyen, kendi anlattığı şeye de saygısızlık eder.

Kelimeleri budamak kimseyi daha hızlı ya da pratik yapmıyor; sadece iletişimi yüzeyselleştiriyor. Güzelim Türkçeyi birkaç sessiz harfin arasına sıkıştırıp boğmanın alemi yok. Bas o tuşlara, korkma; o harfler orada yazılsın diye duruyor.

Bir kelimeyi tam yazın, tam yaşayın. Dilimiz bunu fazlasıyla hak ediyor