Kaldırım İşgal Altında Vicdan Firarda

Tebrikler şampiyon, yine başardın. İki tonluk teneke yığınını o daracık kaldırımın tam ortasına, milimetrik bir pervasızlıkla yerleştirmeyi becerdin. Sanki belediye o kaldırımı yayalar yürüsün diye değil de, senin o kıymetli aracın üşümesin, ayağı taşa değmesin diye özel olarak döşemiş gibi bir rahatlık. İnsan gerçekten merak ediyor: Arabayı kaldırıma çıkardın da, yan koltukta unuttuğun vicdanını nereye park ettin?

Hani acelen vardır, "İki dakika durup hemen çıkacağım" yalanına kendini inandırmışsındır ya; işte o iki dakikada koca bir hayatı kilitlediğinin farkında bile değilsin. Senin o "küçücük" konforun yüzünden, tekerlekli sandalyedeki bir insan yolun ortasında çaresizce durup geri dönmek zorunda kalıyor. Görme engelli bir bireyin bastonuyla dünyayı anlamaya çalıştığı o sarı çizgili kılavuz izlerin tam üstüne diktiğin o tampon, sadece bir metal parçası değil; apaçık bir saygısızlık anıtı. O insanları vızır vızır akan yola inmeye mecbur bırakırken, kafanda nasıl bir mantık çalışıyor gerçekten çözmek imkânsız. Herhalde yayaların kanatlanıp arabanın üstünden uçarak geçebildiğini falan sanıyorsun.

Şehirde yaşamak sadece nüfus cüzdanında bir isim taşımak değildir; aynı havayı soluduğun, aynı sokaktan geçtiğin insanlara en temel saygıyı borçlu olmaktır. İki tonluk gösterişli arabalara binip, kaldırımı santim santim işgal edenler bilsin ki; o kaldırımdan geçemeyen her tekerlekli sandalyenin, yola inmek zorunda kalan her pusetli annenin ve bastonu arabanızın farına çarpan her insanın ahı o cilalı kaportanızın üzerinde parıl parıl parlıyor.

Arabayı kaldırıma çekmek marifet değil, sadece ne kadar bencil olabileceğinizin iki tonluk bir ilanıdır. O yüzden arabayı kaldırımdan indirmeden önce, o bir köşeye fırlatıp unuttuğunuz vicdanınızı arayıp bulun. Belki o zaman yaya yolunun araçlara değil, insanlara ait olduğunu hatırlarsınız.