Külün İçinde Kış

Bir gönül üşümesi bu.

Gece,

ocağın başında diz çökmüş.

Avuçlarımda

sönmüş bir narın sıcaklığı.

Eğildikçe ateşe

yüzüme kül yağıyor.

Kirpiklerimde gri bir akşam,

dilimde yanmış odun tadı.

Bacadan çıkan duman

göğe varmıyor artık, 

evin içinde dönüp duruyor,

eski bir elbisenin

unutulmuş kokusu gibi.

Pencerede bir ayaz.

Camın öte yanında

bir sandalye,

masada iki kişilik sessizlik.

Çayın yüzünde

soğuk bir halka büyüyor.

Kaşığın ucunda

bir ses kalmış

dokunsam kırılacak.

Senin ellerin

sobanın demiri kadar yakındı.

Dokunduğum yerde

kış açtı.

Bir mendilin katında

saklanmış kar gibi

erimedi hiçbir şey, 

yalnızca biçimini değiştirdi.

Sabaha karşı

ocağın içinden

ince bir çıtırtı geldi.

Bir dal mı kırıldı,

yoksa yıllardır

orada bekleyen bir şey mi?

Elimi külün içine soktum.

Bir avuç sıcaklık aradım.

Parmaklarımın arasından

geçen yalnızca

karanlıktı.

Sonra kapıyı açtım.

Sokak,

geceden kalma bir bıçak gibi

sessizdi.

Eşiğe biriken karda

iki ayak izi vardı. 

Biri bana doğru gelmiş,

öteki

içimden çıkıp gitmiş.