Yağmurun Bilinmeyenli Tarafı

Yağmur yağınca

gökyüzü aşağı inmiyor, 

dünya biraz yukarı çekiliyor sanki.

Çatılar birden susmayı öğreniyor,

camlar dışarıyı değil

içeride saklanan yüzleri gösteriyor.

Sokağın lambaları

suya düşünce çoğalıyor,

şehir, kendine ait olmayan hayatları

birkaç saniyeliğine taşıyor.

Yağmurun yere değdiği yerde

toprak kabarıyor.

Sanki dünya

üstüne basılan bütün kelimeleri

dilinin altında saklamış da

şimdi çözülüyor.

Ben yağmuru

gökyüzünün ağlaması sanıyordum eskiden.

Meğer gökyüzü ağlamıyormuş.

Gökyüzü,

yeryüzünün unuttuğu şeyleri geri gönderiyormuş.

O yüzden bazı akşamlar

yağmur başlayınca

birdenbire birini özlüyorum.

Kim olduğunu bile bilmeden.

Bir sokak köşesinde

çocukluğumun hiç yaşanmamış bir gününe rastlıyorum.

Bir su birikintisi

henüz verilmemiş bir kararın görüntüsünü taşıyor.

Garip.

İnsan kuruyken

kendini daha sağlam sanıyor.

Oysa yağmur

bedenin içindeki boşlukları gösteriyor.

Bir damla

ceketimin omzuna düşüyor,

sanki biri

yıllardır söylemeye korktuğu bir şeyi

tek kelime etmeden

oraya bırakıyor.

Ben de yürümeye devam ediyorum.

Çünkü bazı itirafların

duyulmak için sese ihtiyacı yok.

Bazıları

yalnızca ıslak bir kaldırımda

insanın kendi ayak sesini dinlemesiyle anlaşılır.

Ve yağmur kesildiğinde

en çok buna şaşırıyorum.

Dışarıdaki her şey kuruyor,

ama insanın içinde

bazı şeyler ilk kez o zaman ıslanıyor.