Yarım Gövdeler Eşiği

Bir gün sordu kendine, eski kuyunun başında:

“Ben birini mi seviyorum, yoksa sadece kalabalıkta

gördüğüm her yüzde kendi gölgemi mi kovalıyorum?”

Korkuyordu çünkü; büyük odalarda

tek başına kalmanın soğuk, dilsiz uğultusundan.

Ezberletilmiş bir harita sermişti dünya önüne,

üzerinde boyalı yollar, süslü tabelalar...

Herkesin koştuğu kalabalık patikalara saptı,

fakat bastığı her taşta

bir parça daha eksildi kendi teninden.

İlk kırılma, ilk yüzleşme ağır geldi:

Kendi içindeki derin, karanlık oyuğu

bir başkasının eliyle kapatmak istemişti.

Yarım bir gövdeyi, başka bir yarım gövdeyle tamamlamak...

Oysa hakiki bir dokunuş, yama kabul etmezdi,

kendinden taşan, kendi kabuğunu yırtandı.

Yürüdü o yüzden, dik yokuştan aşağı, kendi içine doğru.

Gözünün değmediği kör koridorlarda,

cam kırıklarıyla, paslı çivi izleriyle dolu eski duvarlarda

kendi çıplaklığına baka baka...

Her sızı bir arınmaydı, her damla gözyaşı bir yıkanma.

Anladı uzun, sessiz gecede:

İnsan, kendi göğsündeki yaralı kuşu sarmadan,

kusurlarını bir madalya gibi göğsüne takmadan,

başkasına sıcak bir yuva olamazdı.

O gün,

zincirlerinden boşanmış, kimsenin mülkü olmayan bir nehir doğdu içinde.

Ne bir tenin hapsine muhtaçtı artık,

ne de takvimlerin daracık odalarına...

Gözünün feri değişti o günden sonra,

baktığı her kuru dalda yeşil bir filiz fark etti.

Çünkü artık birini sarmak,

aç bir karnı doyurmak gibi aciz bir ihtiyaç değil,

avuçlarında biriken gür suyu, bir başkasının toprağına bağışlamaktı.

Yürüdü eski kalabalığa doğru yeniden,

ama bu kez tutunmadı kimsenin eteğine, kimseyi bir kafese kilitlemedi.

Sevdi, rüzgârın vahşi, serbest uykusu gibi;

ve tam da o bıraktığı boşlukta, en çok aranan oldu.

Ulaştı dipteki berrak kaynağa,

çünkü önce kendi sınırlarından taştı,

sonra gürültülü yollardan geçip kendi evine döndü.

Ve nihayet, karşı kaldırımdaki yabancıyı,

üzerindeki tüm gölgeleri sıyırıp, ilk kez gerçekten görebildi.