Yüzündeki Kitâbe

Oku...

Hattatın nefesle fakirin yüzüne

Nakşettiği derin kitâbeyi;

Mülkü çok olanın hakkâk yontar,

Şerh edemediğin, yüzündeki eski alfabeyi.

Gözlerindeki nûr ve yüzündeki çizgiler,

Şu koca külliyatın en sahih tefsiri sanki;

Çevrilen her sayfada duyulan o ince çıtırtı,

Yıllanmış eklemlerinin anlaşılmayan sözleri olur.

Şu mülkten ben giderken...

Mürekkepsiz yazılan, okunması zor,

Silik bir yazgıyı nakşeder yüzüne;

Hakkâk yontarken sükûn taşını,

Yüzlerinden tanırsın onları.

Şu mülkten ben giderken...

O vakit ya gök kubben griye çalar

Yahut seher vaktidir, birazdan güneş doğar.

Nem verir toprağına kuru bir ayaz

Yahut kokusunu bir senin duyacağın

Tatlı, serin bir meltem.

Gözlerinden süzülen o çiy taneleri,

Ya gülden esen o kokunun sevincinden

Ya da göçen kervanın ardından tutulan matemden.

Şu mülkten ben giderken...

Ya gül bahçesinde bembeyaz bir gül daha açar

Gülistanın rengince

Yahut ürkek, soluk sarıya çalar tenin,

Kazası olmayan Cuma vakti girince.

Ya gül ile misk kokar

Hayat ile demlenmiş son nefesin

Yahut is ve duman;

Selvi olur, gül kokar bahçen

Yahut bedendir son liman.

Şu mülkten ben gidince.