Seyircisiz Perde

Ah, ne çok eksildik şu ömür yolunda,

Ne çok yarım kaldık bir bilsen.

Gidenler bir daha dönmedi geriye,

Kalanlar sadece anılardı zaten.

Her gece aynı hüzün sahnede,

Ben ise seyircisiz bir tiyatro gibiyim.

Tütün kokar ellerim, kırgındır sesim,

Bir çay bardağında demlenir sitem.

Sevda dedikleri o devasa yangın,

Gözümün önünde kül oldu gitti.

Şimdi ne söylesem eksik, ne yazsam fazla,

Kendi hikayesinden sürgün biriyim.

Geceye bir çizgi çektim kanımla,

Sustum ki sesimden utanmasın yar.

Ömrümün en hırçın son perdesinde,

Bir ben kaldım geriye, bir de yokluğun...

Ben artık kendime bile fazlayım,

Söyle, bu enkazı kim bağışlar?