Bir Ezgi Var Kulağımda Eskilerden

Bir ezgi var kulağımda eskilerden,

Sessizce demlenir içimin derininde.

Zamanın unuttuğu o ince seslerden,

Kalan bir kırıntı hüznün üzerinde.

Hayat ki akıp gider kendi ritminde.

Bir ezgi var kulağımda eskilerden,

Her notası benden bir parçayı çağırır.

Kaçıp kurtulmak isterken gündelik dertlerden,

Beni tutup en kırılgan yerimden bağırır.

Geçmişin yükü öyle hevesle ağırır.

Bir ezgi var kulağımda eskilerden,

Dokunur hatıranın tozlu raflarına.

Ne çok şey eksilmiş o neşeli günlerden,

Savrulmuşuz rüzgârın kucaklarına.

Sığınırım şimdi mısraların kuytusuna.

Bir ezgi var kulağımda eskilerden,

Unutulmuş bir yolun ince yolcusu.

Vazgeçmek geçse de bazen yürekten,

Sürmeli der hayatın bitmeyen koşusu.

Her sabah yeniden doğar ümidin doğusu.

Bir ezgi var kulağımda eskilerden,

Bize yaşamayı fısıldayan bir nida.

Korkma der, geçen zamandan ve gidenlerden,

Güzel olan ne varsa kalır bu dünyada.

Kırılan yerlerinden yeniden yankılanır insan.