Hüznün Dumanı

Ağlamıyorum, gözlerime hüznün dumanı kaçtı sadece.

İçimde bir yerlerde bir kağıt gemi battı, o kadar.

Kıyıya vuran dalgalar suçlu, ben değil,

Yüzümdeki bu ıslaklık, fırtınanın tuzu sadece.

Geçtiğin yolları yaktım arkandan, inan onun isi bu...

Sen bakma bana, gitmek üzereysen durma,

Yolcuları bekletmez trenler, bilirim.

Bu sendeki hevesin son sönüşü belki,

Bendeki koca bir ömrün yası şimdi.

Göğsümün kafesinde çırpınan o kuşu vurdun ya,

Sustu evren, bu onun ölüm sessizliği işte.

Bir damla düşerse şayet toprağa yanağımdan,

Bilesin ki o gözyaşı değil, adının külleridir.

Ben her şeye eyvallah derim de sevgili,

Bu gidişin, kalbimin en ağır yenilgisidir.