Ruhuna Fatiha

Kendi ellerinle öldürdün, eceli gelmeden sen bu aşkı;

Sanki faili meçhul bir cinayetin kimliksiz bir cenazesi gibi...

Kendi ellerinle gömdün sen; kefensiz, namazsız, selasız,

Bu aşkı kimsesizler mezarlığına utanarak sessizce.

Şimdi istediğin duayı oku, istediğini yaz mezar taşına.

Şimdi söyle bana: Azrail misin sen bu aşkın, celladı mı,

Yoksa iki eli kanlı katili mi?

Kokmayı bekleyen gül bahçesiydi bu aşk,

Düşecekti cemre bu aşkın tam ortasına.

Daha gonca olmadan kırdın bütün gülleri dalından;

Buz tutturdun, gelmez artık bahar bir daha.

Düşmez hiçbir cemre eskisi gibi bu toprağa;

Gül küstü, toprak küstü, bahar küstü,

Cemre küstü, yağmur küstü, aşk küstü bize.

Çıksak da her gün bir yağmur duasına ,

Yağmur da yağmaz artık bu aşkı gömdüğün bu toprağa.

Otur ağla şimdi; gözyaşların ile sula istediğin kadar,

Kurumasın o mezara diktiğin çiçekler.

Belki yüzün yoktur senin ama

Ben okuyayım senin yerine:

Bu aşkın ruhuna bir Fatiha...