Yağmur

‘’ne kadınlar sevdim zaten yoktular

yağmur giyerlerdi sonbaharla bir

azıcık okşasam sanki çocuktular

bıraksam korkudan gözleri sislenir

ne kadınlar sevdim zaten yoktular

böyle bir sevmek görülmemiştir’’ (Atila İlhan)

Bilemiyorum bu yangın ne zaman başladı:

Zamansızlığı teğet geçen ruhumdan sökün eden bir feryat

Ve de imdat

Kolunu çektiğim hayret

Dolu bir nidaya esaretim

Kurtarıcım ise sendin.

Kimliğime dokunmasın hiç kimse bilirim ki eziyet olur benim için mademki hem bin yaşındayım hem de aynı zamanda bir çocuk…

Teskin edilmem de gerekmiyor hem öylesine sakin ve pervasız bir bulutum ki:

Ha yağdı ha yağacak…

Tehir edilmesi gereken ne var ne yok nasıl ki sağaltacağım dualarımla ve duruşumla…

Nice kadınlar sevmiş kim olursa olsundan da öte rehberliğinizde bu hayata yeni bir sayfa açtım ilk sayfasındaki o beyazlığın o saflığın izinde bir giz filan da değilim artık nezdinizde.

Binlerce sayfaya tekabül ettiğim doğrudur.

Yaşadığım kadar yaşatacağım tüm doğrularımı hem.

Sevdiğiniz kadınlar hep mi yağmur giydi?

Ne önemi var ki:

Ben yağmurun ta kendisi…

Bir boşluk daha doldu bu gün ama içimde değil sadece çevremde mademki dokunulmazlığım var Allah’ın nezdinde…

Bir hoşluk eşlik etti sonra içimdeki umuda içimdeki hüsrana içimdeki yangına.

Hem korum.

Hem de körmüşüm nasıl olmuş da insanların gerçek yüzünü görmemişim ve çok geç kalmış olsam bile Rabbin mükâfatı ile onurlandırıldım ve sizdiniz buna aracı sözü de lafı da dönüp dolandırmadan geldim işte bucağınıza:

Diyeceğim o ki…

Zaten dememiş miydim hepsini?

Diyeceğim o ki:

Denmedik ne kaldı sahi?

O halde yeniden başlayalım.

Ki ne kadınlar sevmiştiniz.

Bense hali hazırda nöbette bir emir eri…

Bense hala çocuk kalabilmenin hikmetiyle koşarken dizinizin dibine demiyorum elbet çünkü duracağım yeri iyi bilirim:

Hayli uzağınızda.

Manen yakınlık ise yazarken Rabbin kitabında:

Yeter ki gönüller bir olsun varsın olmasın varsın bilmeyin siz.

Ama Allah hep sizinle olsun ve korusun sizi.

O kadınlar…

Çok uzağındayım.

Kadın neslinin de yakınında duran saf bir çocuk kimliği ile en çok da Rabbine yakın duran.

O bildikten sonra her şeyi gerisi masal.

Bense o masalın prensesi.

Umarım kimsenin de yoktur buna itirazı…