VEFALI DOSTUM

Hiç bitmedi ağulu aşım,

Bir gün olmadı dertsiz başım,

Çürüdü kefensiz naaşım,

Vefalı bir dostum var benim.

Ne kadar yaşar gökkuşağı,

Harabe umutlar ocağı,

Yarınlarla dolu kucağı,

Vefalı bir dostum var benim.

Koşmaz imdadıma bir Hızır,

Kara perdeler ne de ağır,

Yok elde Lokmandan bir iksir,

Vefalı bir dostum var benim.

Tebessüm bile etmez ufuk;

Hayat, senin çehren ne soğuk;

Hep karanlık, gözlerim yumuk…

Vefalı bir dostum var benim.

Günden güne düştüm de çöle,

Görünmedi bir vaha bile,

Serap hile üstüne hile,

Vefalı bir dostum var benim.

Ne yükler taşır insanoğlu;

Küfem dertle, yeisle dolu;

Yokuş çok, karıştırdım yolu;

Vefalı bir dostum var benim.

Keder paylaşır kırdığım gül,

Dost hislerle dolu gönül,

Mutluluk aksın gürül gürül,

Vefalı bir dostum var benim.

HÜSEYİN ÜSTÜNSOY