BİR EYLÜL GECESİ

Uyandım gecenin kör bir yerinde;

Havlaşan köpek seslerini,

Ağlaşarak boğuyor çocukların zaferi;

Götürünce beni uzaklara, çok uzaklara;

Kırım’a, Bosna’ya, Azerbaycan’a…

Çöl gözlerime, hislerim eşlik etti.

Rengârenk dört duvar arasındayım;

Silemiyorum gözleri, saramıyorum yaraları.

Hasret, yegâne sınırsız vatanım olmuş;

Öksüzler, yetimler kahramanım olmuş.

Eylül… Eylül, meğer sonbaharmış;

Savrulur yapraklar, yükselir hışırtılar;

Şimdiden beklenir vakti gelmeyen bahar.

Bana “Sen, en büyük kahramansın!” deyip

Avuçlar şişene dek alkış tutuyorlar,

Beni zulmün kokularında uyutuyorlar.

“Sen, bir köprüsün!” deyip avutuyorlar;

Bir köprü ki tutulmuş her iki yakası.

Deli Dumrullar üstümde haraç keser,

Hiç aldırmadan feryatlı gözyaşlarıma.

Eylül… Eylül, masmavi semayı deldi;

Bana Hakk’a açılmış karıncalı eller,

Yakılacak ağıtlar, destansı türküler kaldı.

Kim bilir daha ne eylüller göreceğiz;

Kırılmış, parçalanmış gönüller göreceğiz.

Geri kalan, toprağa gömülü bin umuttur;

Mazlumun Allah’ı bundan çok hoşnuttur.

Bir gün bahar gelip seller taşacaktır,

Deli Dumrullar boğulacak, şaşacaklardır.

Ve meçhul kahramanlar coşarak

Köprüyü mazlumlara bağlayacaklardır.

O mahşeri gün sevinç çağlayacaktır,

İstemesinler Alperenler benden mezar.

Topraklarını canilerin çiğnemesinden korkarım,

Dalgalansın nazlı nazlı istiklâl bayrağım,

Sökünce yarınların pembe şafakları.

HÜSEYİN ÜSTÜNSOY