DİLEK

Kızıl ekimden sararıp dökülen

Masum yapraklar miras kaldı;

Mazlumlara dinmek bilmeyen

İnciler, sitemler, yaslar kaldı.

Karanlığa mahkûm ettiğim gaflet,

Şimdi bıraktığım ninnilere hasret.

Ne olur, bir kere de hakikatı

Konuşsa soğuk çehreli silahlar…

Ne olur, bir kere de bizlere

Gülücükler dağıtsa o kutlu sabah.

Ne olur, pembe yarınları

Görmek hayal olmasa aynalarda.

Suskun kalemler kılıç kuşansa,

Gözlerden umut ve sevinçler boşansa,

İstasyonlardaki yarınlar yaşansa,

Sıyrılsa ensemizden soğuk korkular,

Kuşatmasa çocukları gölge sular,

Yıldırım gibi yer edinse umutlar.

Yüreğimde filizlenip alevlenen isyan,

Tebessümle göz kırpan bir kardelen,

Zulme bir başkaldırı türküsüdür.

Kalmasın başka bir bahara,

Dudaklarda gizlenen zafer müjdesi.

Kardığım imanla, umutla, azimle

Aramalı artık dalgalanan perdeyi.

Zafer muştuları dinmeyecek,

Yumruklarla hiçbir zaman.

Ayyuka şahlanmış sevinç suları,

Sindirilemeyecek; sinmeyecek

Ufuklara koşuşan sinelerde.

Kafkaslardan uzanan zalim topraklara,

Çelikten zulümlere diş geçirecek

Ceylan gibi ürkütülmüş aslanlar.

Ve bütün dünya alkış tutacak,

Zulmün haritasını silen nasiyelere.

Anaların kanlı gözyaşlarında,

Zulmün ekinlerini perişan edecek taşlarda;

İnançla, azimle gerilen mütevazı başlarda

Beklentilerle bezenmiş zafer tebessümleri,

Gösterecek yüzünü şehit kanlarıyla.

Sallayacak zifiri karanlığın dişlerini,

Teker teker birer beşik gibi.

Dipçiklerle susturulmuş yürekler,

Dalgalandıracak istiklâl bayrağını

Gözyaşlarıyla emzirilen emellerle.

HÜSEYİN ÜSTÜNSOY