USANDIK

 Gözyaşlarını silmeyenlerden,

Vefa nedir bilmeyenlerden,

Gerçekleri yazmayan kalemlerden,

Deva olmayan merhemlerden usandık.

Kurşunlar yağmur gibi yağarken,

Analar hep ızdırap sağarken,

“Mazluma bela revadır.” deyip

Gül yerine taş, alkış yerine

Kargış tutanlardan usandık.

Vatan ve bayrağı sevip saymayı

Irkçı yaftası sayanlardan,

Yüzümüze dost görünüp

Arkadan vuranlardan usandık.

Meyve vermeyen ağaçlardan,

Ucuna dünyalık takılı saçlardan,

Bahar görmeyen yamaçlardan,

Bu kutlu yolda mızmızlanıp

Kaçan kahpelerden usandık.

Durgun akan sulardan,

Dipsiz kör kuyulardan,

Bitmeyen zifiri gecelerden,

Dinmeyen sancılardan usandık.

Millet kanı emen vampirlerden,

Politikacıların yalan fikirlerinden,

Onlara alkış tufanına dalanlardan,

Terakki deyip geride kalanlardan,

Yerinde sayan şekvacılardan usandık.

Barış safsatası türkülerden,

Ayaklar altındaki ülkülerden,

Ar nedir bilmeyen yüzlerden,

Vefaya uğramayanlardan usandık.

Yollarda çatlayan atlardan,

Belimizi doğrultmayan tokatlardan,

Küfrün emrindeki sanattan,

Takılmış suni kanatlardan,

Sahte suratlardan usandık.

 HÜSEYİN ÜSTÜNSOY