Bozuk Ritimler

  Havalanınca tüyden kelimeler

 Yağar  tüm  renkleri silen  bir yağmur

  Ardından ıslak ruhlar gezinir  içlerde

  Başlar uzun nefesli  ahh'ların kabul töreni

  Ve yazılır camlara umudun lehçesi

    

 

   Küfler akarken gölgesiz duvarlardan

  Aranır en lekesiz  adamlıklar

  Kuyuya bir taş daha atar kırkıncı  ahmak

  Susar merhametin soylu müziği

  Ve  gırtlaktan  çıkar en  zifiri nağmeler

   Ölüm ki hiç toz tutmaz

 Emanetini  sırtında taşır her gölge

Zamanla  savaşsa da kırık asalı isyancılar

Bedenden çıkmamış mermidir  artık her son nefes

  Kurutur umudun süt emdiği  göğsü

  Ve  uzar gider çıkılmamış yolculuklar

Sesler  çürür kırık dökük cümlelerde

Yakılır ölü bebek üzerinden en içli  ağıtlar

Sessiz ürperişler sarar  gölgeleri

Donuverir filmin karesi

Ve söner mağaradaki son mum

  .

.

.