Kırık Çizgiler

.

.

Gıcırdarken acizliğin sessizliği

Zamana dağılıyor yitik kelimeler

Rüzgarla avunuyor  açmayı unutan her çiçek

Dinmiyor korkak sayıklamalar

Ve bir kez daha yırtılıyor hayatın retinası

Islak bakışlar çoğalırken çatlak aynalarda

Göğe bırakılan balon sessizliğinde yaşanıyor hayat

Örümcek ağlarına takılıyor fısıltılar

Törpüleniyor derin düşünmenin  sesi

Ve virgüller düşüyor kelimelerin dudağına

Bülbüller sürgün olurken  kargaların sultanlığında

Kabarıyor işaret parmağı zincirlenmişlerin öfkesi

Patlıyor şişmiş önyargılar bir bir

Ardından sis rengi umut giyiniyor insanlık

Ve  artıyor lal  seslere  vurgun olanlar

Kıyıya vururken Polyanna’nın cesedi

Tosluyor gerçeğin duvarına mutluluk tacirleri

Reşit olmayan acılar bulutları arşınlıyor

Ve baş döndürüyor cehaletten kavrulan aydınlar

Yine de kutsanıyor rüyaları çiğneyen tekerlekler

Ruhu öfkeyle kapatırken eller

Ha bire yol alıyor yelkenleri yolunmuş gemiler

Mıh gibi batıyor çaresizlik derinlere

Guruldayan zihinlerde kararıyor resimler

Ve kayboluyor insanlığın kör noktası

.

.

.