Serbest Düşüşler

Rahminde umut mayalanır dünyanın

Bir ışık şeridinde kaybolur hüzünler

Her yara  tedirgin bir kabuğu peydahlar

Delinir  sükutun  ambargosu

Ve  tenhalarda ölü bulunur çığlıklar

Her kuş kendi sesiyle müjdeler sabahı

Bekleyiş rengine bürünür taşlar

Abdest alan ihtiyarın avucundan akar zaman

Balansı bozulur cümlelerin

Ve İçlerde dirilişler ölür durmadan

Aynı dün’e mensuptur her acı

Yine de saklayamaz yaralarını çıplak sular

Yorgun bir inilti siner seslere

Ayakların altından çekilir yeryüzü

Ve bürdesini   giyinir  zaman

Provasız dikilen bir elbisedir hayat

Gün gelince soyunur  meçhul gölgelerini

Geçmiş zaman serilir avuçlarının çizgisine

Adını söylemekten yorulur harfler

Ve ağlamış çocuk gibi içini çeker insan

Dönüşü ıskalar ayaklar

Yoldan önce yoldaşı seçer insan

Ki bilmez aklın perhizidir yalnızlık

Hıyanetin okları bulaşır  alın yazısına

Ve kökünden sökülür insanlık