Serazat Figanlar

Kaf  mim  lam

Hep aynı kökten gelir  insan

Dudaklarda seğirir  aynı  yorgun nakarat

Ve umudun taşlarını yontar zaman

Gece değildir her karanlık

Hayır’lı bir evet’i  peydahlar kırık nefesler

Dumanını gizler ateş

Ve gözyaşlarını giyinir gözler

Öbeklenir düşler sonsuz labirentlerde

Kopar bilinci besleyen damarlar

Dikişleri atar yaraların

Ve kursakta kalır lokmalar

Karanlığın libasını giyer insan

Kulağa varmadan buharlaşır sesler

Melül bakışlar yapışır soğuk duvarlara

Ve mızraklara saplanır cümleler

Alınyazısına ulaşır ihanetin okları

Uzun namlulu cümlelerle vurulur hayaller

Şarkılar kaybeder nağmesini

Ve ruhu tırmalar sorular

Son raksını yapar  insan

Cambazları kıskanır dengeler

Ruhlarda şaklar keşkelerin kırbacı

Ve acıyla mühürlenir son nefesler

.

.

.

.