Düş Kaybı

.

.

Cam gibi kırıldıkça değişir insan

Koşmaktan  ahengini yitirir adımlar

Aydın /lığın ışıklarını yağmalar gece

Ve güneşe gölgesini satar simsarlar

Her yağmur  gökkuşağını çağırmaz

Kara borsaya düşer gülüşler

Avutulmuş yorgunlukların çekilir suyu

Ve dalgaların hamalıdır denizler

Rüyasız uykudur hayat  kimi zaman

Ki geçmiş , yakılmamış mumlar gibi hep diridir

Toprağın üstünü aydınlatır  toprağın altındakiler

Ve ölüm de yaşamak gibi ustalık işidir

Ömür tarlasında ırgattır her insan

Ya birileri ya bir ileri ile geçer zaman

Ağıt sesiyle dikilir  tüm yaralar

Ve musallada pıhtılaşır sızılar

Manaları işgal edilir hayatın

Uykuyu narkoz bilir köhne bedenler

Yapraklar direnir sararmaya

Ve ağır gelir eylüller

 .

.

.

.

.